ഒരു ബലാല്‍.....കഥ

വിശന്നു കണ്ണുകാണാന്‍ വയ്യാതെയാവും സ്കൂളില്‍ നിന്ന് ഓടി വരുന്നത്. പുസ്തകസഞ്ചി എവിടെയെങ്കിലും വലിച്ചെറിഞ്ഞിട്ട് അമ്മയെ അന്വേഷിക്കുമ്പോള്‍ അമ്മ എപ്പോഴും അവന്മാരുടെ അടുത്തായിരിക്കും. അവന്മാരെ അമ്മക്ക് വളരെ പ്രിയമാണ്. അന്നം മുടങ്ങാതെ അവന്മാര്‍ നോക്കുന്നുണ്ടെന്നത് സത്യം. ദൂരെ ജോലി ചെയ്ത് വര്‍ഷത്തില്‍ ഒരിക്കല്‍ മാത്രം വീട്ടിലെത്തുന്ന അച്ഛന്റെ പോക്കറ്റില്‍ അധികമൊന്നും കാണാറില്ല. അത് നികത്തുന്നതിവരാണത്രെ. എന്തൊക്കെയായാലും എനിക്കവന്മാരുടെ ഒരു മട്ടും മാതിരിയും തീരെ പിടിക്കാറില്ല. പേടിയുമാണ്. ഒരു തുള്ളി വെള്ളം കൊടുക്കാന്‍ പോലും ഞാന്‍ അവന്മാരുടെ അടുത്തേക്ക് പോകാറില്ല. അവന്മാരെ ഇവിടെ വേണ്ടാ എന്ന് എത്ര പറഞ്ഞാലും അമ്മ കേള്‍ക്കില്ല. എനിക്കറിയില്ലെ ഇവിടെ വരുന്ന ഒറ്റപെണ്‍ജാതിയെ പോലും അവന്മാര്‍ വെറുതെ വിടാറില്ല എന്ന്

അമ്മയുടെ അമ്മായി അത്യാസന്ന നിലയിലാണെന്നതും അമ്മയ്ക്ക് അവരെ കാണാന്‍ പോകാതെ വയ്യ എന്നതും ശരി. പക്ഷെ ചെറിയ കുട്ടിയായ എന്നെ തന്നെ അവര്‍ക്കിത്തിരി വെള്ളം കൊണ്ടു പോയി കൊടുക്കണമെന്ന് അമ്മ പറഞ്ഞേല്‍പ്പിച്ചത് എന്തിനാണ്? വീട്ടില്‍ മൂത്ത ചേട്ടനുണ്ടല്ലോ. എന്നെക്കാള്‍ ആറു വയസ്സിനു മൂപ്പുള്ള ചേട്ടനല്ലേ അതിനു കൂടുതല്‍ നല്ലത്. പക്ഷെ ചേട്ടനും അവന്മാരെ കണ്ണെടുത്താല്‍ കണ്ടുകൂട എന്നെനിക്കറിയാം. അതു കൊണ്ടല്ലെ ഇന്നലെ ഞാനവര്‍ക്കു വെള്ളം കൊണ്ടുപോയി കൊടുക്കാന്‍ തുടങ്ങിയതും പിന്നെ സംഭവിക്കാന്‍ പാടില്ലാത്തതൊക്കെ സംഭവിച്ചതും. നാലുമാസത്തോളമാ ആ സംഭവത്തിനു ശേഷം എനിക്ക് സ്കൂളില്‍ പോകാന്‍ പറ്റാതായത്.

പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത സമയത്ത് പിറകില്‍ നിന്നായിരുന്നു അവന്റെ ആക്രമണം. ഞാന്‍ മുഖമടിച്ച് വീണു പോയി. പറമ്പില്‍ നിന്ന മുറിക്കുറ്റിയില്‍ തട്ടി എന്റെ കാല്‍ മുറിഞ്ഞ് ചോര ഒഴുകി. ഒന്നലറിക്കരയാന്‍ വാ തുറന്നതാണ്. ശബ്ദം പുറത്തു വരുന്നില്ല. അവന്റെ ബലിഷ്ടമായ ശരീരം എന്റെ മുകളില്‍. പിറകെ അന്വേഷിച്ചു വന്ന ചേട്ടനാണ് എന്നെ അവന്റെ പിടിയില്‍ നിന്നു രക്ഷപ്പെടുത്തി ആസ്പത്രിയില്‍ കൊണ്ടു പോയത്. വൈകുന്നേരം വീട്ടിലെത്തിയ അമ്മയ്ക്ക് അടിമുടി വഴക്കു കിട്ടി, ചേട്ടന്റെ പക്കല്‍ നിന്ന്

‘അമ്മ ഈ കുടുംബത്തിന്റെ പേരു നാറ്റിക്കുകയാണ്. എന്റെ കൂട്ടുകാര്‍ ഒരാള്‍ പോലും ഇങ്ങോട്ടു തിരിഞ്ഞു നോക്കുന്നില്ല. ബന്ധുക്കള്‍ പോലും വരാന്‍ മടിക്കുന്നു.’ ചേട്ടന്‍ ഒച്ചയിട്ടു.

പിറ്റെ ദിവസം തന്നെ അമ്മ ആ നാലു മുട്ടനാടുകളേയും വിറ്റു. അതോടെ ആടുകളുടെ ആ വൃത്തികെട്ട നാറ്റം വീട്ടില്‍ നിന്ന് പോയ്‌കിട്ടി